De prijs van smartphones - Is een €1000+ smartphone normaal?

Door watdachtjijnou op dinsdag 13 november 2018 10:01 - Reacties (31)
Categorie: Discussie, Views: 4.300

De afgelopen jaren zien we een nieuwe trend bij mainstream smartphone fabrikanten. En nee, dan heb ik het niet over het weghalen van de headphonejack, of de horror van de 'notch' in telefoons. Nee, ik heb het over de prijzen die fabrikanten vragen voor hun vlaggenschiptoestellen.

Vorig jaar kondigde Apple de iPhone X aan, met een startprijs van over de €1000,-. Ook Samsung heeft de prijs bij release van haar Note 9 serie erg hoog neergezet, en zelfs bedrijven als Oppo die voor het eerst officieel naar Europa komen met hun toestellen vraagt €999,- voor hun gloednieuwe Oppo Find X.

Nu ben ik een groot liefhebber van gadgets en nieuwe telefoons, en als ik er het geld voor over zou hebben zou ik misschien wel elke drie maanden een nieuwe telefoon willen kopen. Maar ik heb ook een hypotheek te betalen, dus hou ik het maar bij eens in de twee jaar. En als die tijd aan is gebroken is het altijd een enorme zoektocht naar welke telefoon het zal gaan worden.

In het verleden heb ik altijd Nexus telefoons gehad. De combinatie van relatief scherp geprijsde telefoons en de strakke, 'schone' Android versie die erop draaide maakte het de perfecte telefoon voor mij. Ik heb ook met veel plezier gebruik gemaakt van mijn Nexus 6p, tot hij op een dag de geest gaf. Helaas was dat ook de laatste Nexus ooit gemaakt, en zou het dichtstbijzijnde alternatief een Google Pixel zijn. Maar, zoals je misschien ook weet, deelt deze telefoon niet zijn interessante aanschafprijs met zijn oudere broertje. En het feit dat de Pixel toestellen officieel niet in Nederland te krijgen zijn, waardoor abonnementskosten er niet gunstiger op zouden worden, zorgde ervoor dat ik voor het eerst afweek van mijn vertrouwde Stock Android en overstapte op een Huawei P20.

Dit toestel is het kleinere broertje van de P20 Pro, een telefoon die voor €899,- over de toonbank ging in de eerste paar maanden na release. En de P20 had praktisch alle functies van de Pro versie, met als grootste verschil de extra lens van 40MP. Daar had ik geen €250,- meer voor over, en ik heb tot op vandaag nog geen spijt van mijn aankoop.

Maar mijn punt is niet dat een telefoon van €700,- euro net zo goed is als een toestel van bijna €1000,-, want dat lijkt me redelijk logisch. Dat is als zeggen: de nieuwe iPhone Xr is in praktijk bijna even goed als de Xs, en niet de €250,- meer waard. Dat is ook wat de meeste reviews zeggen, dus daar ben ik niet de enige in.

Nee, mijn punt gaat iets verder. Ik heb namelijk vorige week mijn P20 terug moeten sturen omdat de oplaadkabel los ging zitten. Binnen de garantie zal dit vast opgelost worden, maar in de tussentijd moet ik het even doen met een ouder toestel, de Motorola Moto G4 van mijn zusje. En het gekke is, ik heb niet het gevoel dat ik veel mis.

Het toestel kwam in 2016 uit, en is nu ruim 2,5 jaar oud. Destijds was de aanschafprijs nog geen €200,-, en daarmee valt de telefoon in de categorie budget smartphones. Hij is niet zo snel als mijn P20, maakt niet zulke mooie foto's, heeft een redelijk goedkope bouwkwaliteit van plastic, en blijft soms even hangen. Je moet zeker wat meer geduld hebben met deze telefoon dan met de duurdere klasse telefoons, maar dat is eigenlijk wel een gegeven. .

Op die paar minpuntjes na heb ik niet het gevoel dat ik op een goedkope, 2 jaar oude telefoon zit te werken. Ik kan nog steeds YouTube kijken in de bus, mijn smartwatch werkt goed samen met de telefoon, en ook muziek en podcasts luisteren over mijn Bluetooth oortjes werkt zoals ik gewent ben. Ik had verwacht dat ik mijn P20 enorm zou gaan missen in de tijd dat hij weg is, maar om eerlijk te zijn heb ik daar totaal geen last van.

Er is nog wel een ander vervelend ding waar ik tegenaan loop. Al mijn opladers zijn ondertussen USB-C, en deze telefoon heeft Micro-USB. Ik moet hem dus opladen aan de oplader van mijn Raspberry Pi, die achter de tv ligt. Daardoor kan ik 's avonds niet voor het slapen gaan op mijn telefoon spelen, maar moet ik een boek lezen. En om eerlijk te zijn vind ik het een verademing. Er staat nu weer een ouderwetse wekker op mijn nachtkastje, en ik denk dat ik dat misschien wel zo ga houden.

Dus nu komt eigenlijk mijn vraag. Wat vindt jij van de stijgende prijzen van smartphones? Koop jij straks vrolijk een €1000,- telefoon, of kies je voor een meer bescheiden €300,- middenklasser? Ik riep altijd: een telefoon is iets wat ik dagelijks gebruik, en iets wat ik zo vaak gebruik mag best wat kosten. Maar nu ik deze ervaring rijker ben ga ik toch twijfelen. Ik zeg niet dat ik straks met een 2 jaar oud budgetmodel over straat ga, want telefoons blijven een hobby van me. Maar ik zal denk ik niet zo makkelijk roepen dat een €1000,- telefoon te rechtvaardigen is.

Wearable technologie - Ben jij al toe aan een Smartwatch?

Door watdachtjijnou op donderdag 18 oktober 2018 12:00 - Reacties (17)
Categorie: Discussie, Views: 2.894

Je kan tegenwoordig geen enkel elektronicawarenhuis binnenlopen zonder geconfronteerd te worden met Smart Devices. Van wasmachines die je een seintje geven als de was klaar is (wat me dan nog best handig lijkt) tot aan broodrooster die je kan verbinden met wifi. Zelfs stekkerdozen met een afstandbediening worden tegenwoordig slim genoemd (I'm looking at you, IKEA).
Een van de wat meer geaccepteerde categorieën binnen het Smart-domein is toch het horloge. Veel mensen dragen dagelijks een klokje om de pols, niet alleen om de tijd in de gaten te houden maar vaak ook als een fashion-statement. We zien dan ook dat smartwatches zich richten op deze toch wat niche subgroep binnen de horlogedragers. Veel WearOS watches zijn gericht op de luxe markt, en ook Apple heeft speciale versies die meer gericht zijn op het publiek met een grotere portemonnee.

In het verlengde van deze constatering ben ik best benieuwd geworden naar wat tegenwoordig de plaats is van een smartwatch in ons dagelijks leven. Ik heb zelf menig smartwatch gehad, en ken genoeg mensen die ook een slim klokje dragen om hun pols. En elke keer als ik er eentje om heb denk ik: is het nou echt wel die €200+ waard? Daar probeer ik in deze blog achter te komen.

In den beginne was er Pebble
Smartwatches zoals we ze vandaag kennen gaan niet heel ver terug in de tijd. Over de jaren heen zijn er vast hier en daar wat pogingen geweest om gadgets te ontwikkelen die lijken op wat wij nu kennen als de smartwatch. Maar als we kijken naar waar het allemaal begon dan denk ik dat Pebble een goede start is. In april 2012 kwam er een crowdfund campagne online voor de originele Pebble. In een maand haalde deze campagne een mooi bedrag van $10.3 miljoen dollar op. Daarmee werd bevestigd dat er weeldegelijk vraag was naar een horloge dat meer kon dan alleen de tijd en datum tonen. De eerste modellen van de Pebble Smartwatch kwamen begin 2013 aan bij de backers. Ik zie dit als de start van het smartwacht tijdperk.

In juni van datzelfde jaar kwam Google met zijn eigen smart platform voor horloge, Android Wear (dat sinds vorig jaar is omgedoopt tot WearOS). De twee horloges die pionierde op dit platform waren de LG G Watch en de Samsung Gear Live. Android Wear had op dat moment nog maar weinig toepassingen. Google had toen nog geen eigen assistent, dus men moest het doen met Google Now. Later datzelfde jaar kwam Motorola met de Moto 360, het eerste 'ronde' horloge binnen de smartwatch markt. In de jaren daarna bleef Google het platform stukje bij beetje verder ontwikkelen. Er kwamen steeds meer smartwatches op de markt met het Google besturingssysteem. Op een gegeven moment haakte niet alleen tech-giganten aan maar gingen traditionele horlogebedrijven ook experimenteren met deze nieuwe doelgroep. Merken als Fossil, Tag Heuer, Armani en Diesel hebben tegenwoordig een of meerdere modellen met een schermpje in plaats van wijzerplaat.
Helaas is er op gebied van de WearOS devices veel fragmentatie. Veel reacties vanuit de community richten zich op het gebrek van goede applicaties op het platform, het gebrek aan goede hardware (de nieuwe chip van Qualcomm is in essentie nogsteeds dezelfde als die van 2 jaar terug) en sturing van Google's kant. Een voorbeeld is dat de WearOS applicatie van Spotify, die net een nieuwe versie heeft gekregen, nog steeds geen offline muziek toestaat. De Spotify apps op WatchOS van Apple en Tizen van Samsung ondersteunen dit wel.

Aan Apple's front begon het wearables verhaal rond dezelfde tijd. In september 2013 bracht Apple haar eerst smartwatch op de markt, de iWatch Apple Watch. Dat smartwatches wat meer mainstream zouden worden werd hiermee duidelijk. Apple zou er alles aan doen om dit product beter te verkopen, en dat is ze gelukt. Vandaag de dag zijn Apple's smartwatches objectief gezien de beste op de markt. Dit komt natuurlijk door Apple's eigen grip op de hardware, iets wat Google niet heeft. Als ik in mijn kringen rondkijk heeft 80% van de smartwatch dragers een Apple Watch. Ook als ik op straat rondkijk zie ik vrij vaak het vierkante klokje van de grote tech gigant om menig pols hangen.
Ook qua software loopt de Apple Watch voor op de concurrentie. Na 4 jaar is het ecosysteem van de Apple watch een stuk volwassener geworden, en vergeleken met Android is het een wereld van verschil. Ik hoor in de Android community vaak de kreet langskomen: 'Als de Apple Watch ondersteuning zou hebben voor Android, dan zou ik die dragen', en ik moet bekennen dat mij dat ook wel interessant lijkt. Alleen niet interessant genoeg om over te stappen op een iPhone. :P

Van hobby tot noodzaak
Ik ben altijd een gadgetliefhebber geweest, en ik ben daar zeker niet alleen in. Tweakers is dé plek om bij te blijven met de laatste ontwikkelingen, en we zijn allemaal wel fan van nieuwe speeltjes hier. Zo keek ik er ook altijd naar, maar ik vond smartwatches altijd erg duur. Ik zou zelfs voor een normaal horloge ook geen 200 euro betalen, en die kunnen met wat geluk zomaar 5-10 jaar mee. Van een smartwatch kon ik dat niet verwachten en daarom hield ik de boot een beetje af. Maar toch bleef dat stemmetje in mijn achterhoofd roepen; 'Maar het is wel leuk om te hebben...'.
Uiteindelijk besloot ik om op Marktplaats te zoeken naar een tweedehands klokje om het eens uit te proberen. Daar vond ik een zo goed als nieuwe Motorola Moto 360 met metalen band voor €90,-. Top, dacht ik! Nu kan ik voor een schappelijke prijs eens kijken of het wat voor me is.

Na een maandje of 4 had ik mijn conclusie paraat: Het is leuk, maar nog niet genoeg doorontwikkeld. De Moto 360 had een LCD paneel, en met Always On Display geactiveerd ging hij geen hele werkdag mee. Dat is voor mij wel het meest belangrijk, want een smartwatch moet in de eerste plaats een horloge zijn. Ik was dagelijks bezig met rekenen wanneer ik mijn horloge van de oplader kon afhalen zodat ik de avond zou halen, en daar werd ik al snel moe van. Ik besloot hem weer door te verkopen en van het geld kocht ik een mooi dom horloge van Fossil.

Toch miste ik de meldingen op mijn pols. Het was toch wel handig om niet steeds je telefoon te hoeven pakken, dacht ik. Dus kwam er een Xiaomi Mi Band 2 (en later nog een Fitbit Charge HR), om naast mijn domme horloge ook te voelen of ik een melding kreeg en mijn stappen bij te houden. Mijn vriendin vond dat ook wel leuk, dus kocht ik er ook een voor haar. Zij vond het fijn om te kunnen zien dat ze een melding had zonder haar telefoon uit haar tas te moeten halen. Echter vond ze het vervelend dat ze de meldingen niet kon lezen op het bandje, dus besloot zij om te gaan voor een Apple Watch.

Nu moet ik toch iets opbiechten. Hoe blij ik voor haar was dat ze nu haar meldingen kon lezen en mensen kon bellen vanaf haar pols, ik kon het toch niet goed hebben dat zij wel een smartwatch had en ik niet (ik weet het, kinderachtig). Dus wat deed ik? Ik dook weer in Marktplaats en vond een LG G Watch, een van de originele smartwatches met Android Wear, voor maar €30,-! Een koopje! Ik heb dat horloge nog vrij lang om mijn pols gehad, en heb er zelfs via een ROM WearOS op weten te zetten. Tot op de dag van vandaag doet hij het nog uitstekend, en hij gaat zelfs een hele dag mee. Daarmee was mijn grootste frustratie van de Moto 360 ook meteen van tafel, alleen het uiterlijk was niet heel spectaculair.

In mei van dit jaar kwam de Huawei Watch 2 Classic in de aanbieding bij De Bolle Webshop™, en ik stond voor een keuze. Dit was een horloge wat er qua uiterlijk vele malen beter uitzag dan wat ik tot nu toe om mijn pols had gehad. Hij werd erg aangeprezen binnen de smartwatch wereld, en nu ook nog eens erg scherp geprijsd. Maar wat zou hij me meer leveren voor die prijs? Vooral het uiterlijk was een pluspunt, maar was me dat €270,- waard? Ik had altijd gezegd dat ik €200,- al veel vond, maar dat was voor ik meer dan een jaar smartwatches gedragen had...

Uiteindelijk besloot ik mezelf eens te trakteren en heb ik hem gekocht. In totaal heb ik hem het langst van al mijn smartwatches gedragen, namelijk 5 maanden. Het was een hele verbetering op wat ik hiervoor had gedragen, en ik dacht eindelijk dat ik verkocht was. Smartwatches waren nu iets wat ik dagelijks droeg zonder frustratie, en als ik hem een keer vergat miste ik de meldingen op mijn pols.
Maar waarom heb ik hem dan maar 5 maanden gedragen? Nou, helaas ging de speaker stuk en kon deze niet worden gerepareerd. Na een gefaald reparatietraject kreeg ik mijn aankoopbedrag terug, maar nu zit ik zonder smartwatch. Ik het gekke is dat ik hem niet zoveel mis als ik had verwacht.
Jaren heb ik horloges gedragen die trilde bij elke melding, en als ik even een normaal horloge droeg miste ik het schermpje om mijn pols. Maar nu ik geen alternatief had om te dragen en het moest doen met mijn domme Fossil kom ik erachter dat de rust ook soms wel eens fijn is. Natuurlijk mis ik het soms wel om even snel mijn meldingen te checken, maar mis ik het zo erg dat ik meteen weer een nieuwe smartwatch wil kopen?

Wel of niet een nieuwe smartwatch
Dit was de reden om een blog te schrijven over mijn smartwatch-historie. In totaal heb ik vijf verschillende smartwatch en fitness trackers in mijn bezit gehad. Nu brand er €270,- een gat in mijn zak en twijfel ik of ik weer moet gaan voor een slim horloge. Ik heb drie verschillende smartwatches gehad, en twee fitness trackers. Waar ik geen ervaring mee heb zijn hybride horloges, maar ik denk dat ik dan toch een schermpje zou missen.

Uiteindelijk weet ik waar het op uit gaat komen. In de komende maanden verwacht ik een aantal nieuwe modellen met WearOS, en als er eentje binnen mijn budget uitkomt zal het geld alleen maar meer gaan branden. Wellicht is het een idee om te wachten op de nieuwe Qualcomm chip, maar wat ik tot nu toe lees gaat dat alleen batterijduur verbeteren.

Ik ben ook erg benieuwd hoe jij hierover denkt. Dat is ook het doel van mijn blogs, de discussie aangaan met mensen die er anders of hetzelfde over denken. Dus mijn vraag aan jou is, heb je ook een smartwatch, of heb je het ooit overwogen? Waarom heb je het wel, waarom niet en waarom twijfel je? Wat zijn je ervaringen met hybride horloges, of hou je het liever gewoon bij domme klokjes. Ik ben benieuwd! Laat het me weten in de reacties. En misschien zie je binnenkort wel een gebruikersreview langskomen voor de Misfit Vapor 2 ;)

Wat is gamen voor jou? - Hoe de term mobiel gamen is veranderd

Door watdachtjijnou op zondag 22 juli 2018 15:09 - Reacties (18)
Categorie: Discussie, Views: 6.241

Kinderen van vandaag de dag groeien op met de toegang tot een mobiel device, zoals een smartphone of een tablet, binnen handbereik. Met een ruim aanbod aan spelletjes, van gratis tot betaald, op de telefoon of tablet, is er nooit iets te vervelen. Dit is iets relatief nieuws, gezien de eerste iPhone in 2007 is uitgekomen en de Apple App Store nog maar net 10 jaar bestaat.

Maar dat betekend niet dat er in mijn jeugd niks was om je mee bezig te houden. En nee, dan bedoel ik niet puzzels, bordspellen of andere saaie bezigheden. Dan heb ik het over videogames!

Toen ik klein was en over het schoolplein liep zag ik altijd wel ergens in een hoekje een groepje kinderen zitten met hun Gameboy’s en hun Link Cables. Ze waren meestal druk met Pokémon, wat voor mij reden genoeg was om er bij te gaan zitten, ook al had ik er zelf geen. Maar dat haalde niet weg dat ik er vanaf dag één al mee geobsedeerd was.

Ik heb zelf moeten sparen voor mijn eigen Gameboy, wat me meteen de waarde van geld leerde. Vaak ging ik bij vriendjes spelen die er wel een hadden, zodat ik er toch een beetje van kon genieten. Maar op een dag had ik genoeg gespaard en kon ik van mijn eigen centjes een Gameboy Advance SP kopen, mét Pokémon Sapphire. Vanaf die dag leerde ik mijn eerste Engelse woordje; ‘Ja mam, ik stop al, eerst effe saven!’

Sinds die dag is er veel veranderd. Ik ben nu wat jaartjes ouder, heb een baan en een hypotheek, en heb een stuk minder tijd om spelletjes te spelen. Door de jaren heen heb ik genoeg spellen gespeeld. Van de welbekende flashkaartjes op de Nintendo DS tot aan Modern Warfare op de Playstation 3. Maar niks heeft me ooit zoveel vastgegrepen als mijn oude Gameboy SP. Zelfs de Nintendo Wii, een van de meest succesvolle consoles van Nintendo, heeft me nooit zo lang gegrepen als mijn eerste Gameboy. Dat ding ging ook overal mee naar toe.

Als ik tegenwoordig ergens de term mobile gaming lees, dan denk ik meteen aan mobiele spelletjes zoals Candy Crush of Pokémon Go. Spelletjes waar je even een kwartiertje insteekt als je een bezoekje brengt aan het kleine kamertje. En voor je er over begint, ja ik ken nog genoeg mensen die deze twee mobiele hits spelen. Helaas ben ik er zelf niet een van. Meestal ben ik het na een potje of twee al zat, en verwijder ik de spelletjes van mijn telefoon.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom dit zo was. Waarom ben ik altijd zo snel uitgekeken op spelletjes, of het nou op de console is of op de mobiel? Na een sessie van een uurtje max heb ik het meestal wel gezien. En met een app is dat nog wel te overzien, want die zijn meestal niet duurder dan een euro of 3, en als je het echt niks vind heb je zo je geld terug gevraagd.

Toen vorig jaar de Nintendo Switch werd aangekondigd kreeg ik een vreemd onderbuikgevoel. Iets wat ik niet meteen kon plaatsen. Ik was op dat moment druk bezig met afstuderen, en daaropvolgend heb ik mijn handen vol gehad met het kopen van een huis en mijn trouwdag. Maar toch, na al die tijd was dat onderbuikgevoel niet weggegaan. Het was alsof ik weer een kind was dat over het schoolplein liep en in een hoekje die kinderen Pokémon zag spelen. Iets in me schreeuwde om de Nintendo Switch, maar nog twijfelde ik. Gezien mijn desinteresse met andere consoles en mijn gebrek aan tijd, is dit niet gewoon een enorme geldverspilling?

Het is nu een half jaar geleden sinds ik de Nintendo Switch in huis gehaald heb. Sindsdien ben ik zeeën van tijd kwijtgeraakt in Zelda Breath of the Wild, heb ik me met veel plezier gestort op Mario Odyssey, en kan niet wachten tot de nieuwe Pokémon games uitkomen. Wat de Switch zo perfect maakt is het feit dat ik niet op een tv hoef te spelen. In alles herinnert het me weer aan mijn eerste Gameboy.

En ik denk dat het succes van de Switch ook deels te wijten is aan het feit dat men kan kiezen hoe je wil spelen. Ben je meer een console liefhebber? Geniet dan van Zelda op het grote scherm. Speel je liever een potje in de bus? Neem het avontuur dan lekker mee!

Nu ik wat tijd heb weten door te brengen met deze console kan ik zeggen dat dit voor mij de eerste keer sinds jaren is dat ik weer met plezier aan het gamen ben. Handheld gamen is niet meer een potje Candy Crush in je pauze, maar is weer terug naar je storten in het avontuur. En ik vraag me af, hoe denken jullie hierover?

Gamen is voor mij nooit iets geweest waar ik écht voor ging zitten, zoals bij een console. Gamen was voor mij iets wat ik on the go deed, op het schoolplein op in de auto op de achterbank. En nu is het dat weer, in de bus naar werk of op de bank terwijl de vrouw een film zit te kijken. En ik vroeg me af hoe anderen hierover denken. Wat is handheld gamen voor jullie? En als je niet houd van gamen, waarom niet? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Dit is in ieder geval mijn verhaal, en als jullie het niet erg vinden duik ik snel weer in mijn Switch :P